Hr. H.G. Fieren - Oorlogsslachtoffers Betuwe-West

Westbetuwse oorlogsslachtoffers
Ga naar de inhoud

Hr. H.G. Fieren

Gemeente Buren > Burgerslachtoffers: > Eck en Wiel
Achternaam:Fieren
Voornamen: Huibert Gerrit
Voorletters: H.G.
Rang: Brig.Gi.
Mil. onderdeel: KNIL.
Geboorteplaats: Eck en Wiel
Geboortedatum: 15-01-1915
Overlijdensplaats: Takanun-218, Thailand
Overlijdensdatum: 13-09-1943
Begraafplaats: Kanchanaburi War Cemetery
Gemeente: Kanchanaburi
Land: Thailand
Vak: 7
Rij: H
Nummer: 15

De ouders van Huib waren bakkersknecht Gijsbert Fieren en Annigje van Ommeren,  beiden uit Eck en Wiel afkomstig. Hun enige kind was Huib. Ze woonden in de  Beatrixstraat F29 te Eck en Wiel. Net voor de oorlog  scheidde het echtpaar en verhuisde Jannigje naar Zeist. In januari 1935 werd  Huib ingelijfd als dienstplichtige bij de Genietroepen. In november 1937 ging  hij een verbintenis voor vijf jaren aan "voor den Overzeeschen dienst" en werd  hij toegelaten als geniesoldaat 2e klasse bij het K.N.I.L. Korte tijd later werd  hij bevorderd tot korporaal.
Op 7 december 1941 bombardeerden de  Japanners Pearl Harbor. 's  Morgens om half zeven  hield de gouverneur-generaal een toespraak op de  radio waarin het dit vertelde. Dit had tot gevolg dat behalve de U.S.A. en Engeland ook Nederland en dus ook  Nederlands-Indië in oorlog waren met Japan.  In Azië waren het  de Japanners, die vanaf januari 1942 hun aanval richtten op Nederlands- Indië.  De verdediging van Indië steunde vooral op de Koninklijke Marine en het  Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL). Het KNIL beschikte over 68.000  grotendeels inheemse militairen; de hulpformaties bestonden uit 53.000 man.
In Azië   waren het de Japanners, die vanaf januari 1942 hun aanval richtten op   Nederlands-Indië. De verdediging van Indië steunde vooral op de   Koninklijke Marine en het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (KNIL).   Het KNIL beschikte over 68.000 grotendeels inheemse militairen; de   hulpformaties bestonden uit 53.000 man. Huib   woonde op dat moment op de Werfstraat 26 in Soerabaja en was ingedeeld   bij de Verbindingssectie van 6 R.I. te Magelang.
Na de verloren zeeslag op de Javazee op 27-28 februari 1942 moesten de   strijdkrachten op 8 maart capituleren
  en moesten alle militairen in de kazerne afwachten wat de Japanners   zouden beslissen. Twee dagen later moesten zij hun geweren   inleveren en mochten ze de kazerne niet meer  uit. Zij waren krijgsgevangenen. De Japanners hadden hiervoor geen begrip. Zij vonden  het heel vreemd, soldaten werden geacht   zich dood te vechten, overgeven hoorde niet. De Nederlandse soldaten werden dus met de   grootste minachting door ze behandeld. Er was een Conventie van Genève   over de behandeling van krijgsgevangenen, maar die had Japan nooit   ondertekend. De dag van de capitulatie verschenen de Javanen in hun beste kleren   op straat in feeststemming. De Japanners hadden als leus: "Azië voor de   Aziaten".
De eerste drie maanden gevangenschap verbleven de  militairen in hun eigen kazerne. Het regime was in het begin niet erg streng. 's   Middags mochten  vrouwen en kinderen van de   gevangenen hen bezoeken. Je mocht ook brieven  meegeven. Al snel werden  de bezoekuren korter en minder frequent en na ongeveer een maand werden ze  helemaal afgeschaft. Brieven versturen werd toen   veel lastiger. Het kon alleen nog maar via het corvee dat dagelijks de   stad in moest om voorraad voor de keuken te halen. Brieven   versturen was verboden en  als er iemand betrapt werd, volgde er  een afranseling.

Zie ook  documentaire De Bezetting, vanaf ong. 19 minuten informatie over de  Birmaspoorweg.
Klik hier voor kort filmpje uit de serie De Bezetting over deze beruchte   spoorweg

Het   is nog niet bekend op welke wijze Huib in kamp Takanun -218 (andere   namen ervoor waren: Takanon, Takamen, Dha Kanum, Tha Kanun) aan de Birma-spoorweg terecht is gekomen. Feit   is wel dat hij daar in oktober 1942 aankwam. Het bestond uit tenten en   barakken.
Er waren hier 3   kampen op enige kilometers van elkaar: op 203, 206 en 211 km. Vlak naast Kamp 206   was het kamp van de Japanse genie. Uit de dagboeken en rapporten is niet   altijd duidelijk om welk subkamp het gaat; daarom is hier, voorlopig   althans, sprake   van één kamp.
In april 1943  bestond het werk vnl. uit bomen kappen. In mei-juni 1943 was men bezig met de aanleg  van de spoordijk en de aanleg van een sleuf door de rotsen.  In een maand vielen er als gevolg van de cholera 180 doden. Volgens het  Rode Kruis is Huib in Takanon op 13 september 1943 ten gevolge van beri-beri om  het leven gekomen.
Met dank aan mevr. Kramer-van Ommeren en Henk   Beekhuis
Terug naar de inhoud